Yonagoliv

Når eg som Treunge skal skildre draumeplassen å bu er det nokre ting som er viktigare enn andre. At det er landleg, at ein kan stå og gå på ski om vinteren, at det er strand i nærleiken, og då helst innan gangavstand. At det er fjell ein kan gå på innan synsvidde. Og eg kan halde fram, men det meste handlar om natur. Så er det ganske underleg at dette er rimeleg godt tilfredsstilt i ein by langs Japanhavskysten med 150 000 innbyggjarar. Ja det som framleis er igjen av bygdeguten som synast Skien var store greier undrar seg.

20160604_140434

Langs Yonegawa

Men når me høyrer froskekvekkinga frå rismarkene gjennom opne glas på kvelden no på sommaren. Når lukta av bråtebrenning vert sterk på hausten. Når me syklar  mellom rismarkene på veg heim frå kyrkja på kvelden. Ja, då kjennast dette veldig rett ut. I tillegg er strendane ein kilometer unna, sjølv om me oftast køyrer litt lenger, men hei, det kan ein jo gjere i Treungen og. Fjella er nok litt lengre unna enn i bygda ved Nisser, men ein liten køyretur og ein står klar der turstien startar.  Det er altså ein god stad me har kome til.

Med det sagt, det er eit ganske tøft år som ligg bak oss. Kobe var på mange måtar trygt og godt, og det var lett å få hjelp frå dei andre norske om det var noko smått eller stort. I Yonago er me mykje meir åleine. I tillegg er det jo alltid ein del stress å flytte, ein må på mange måtar finne ut av korleis ein skal løyse mange av dei kvardagslege småutfordringane på nytt. Etter to år hadde me jo vendt oss til livet i Kobe. I tillegg skal denne tilvenninga gjerast i ein kultur der ein del enno er framandt, og på eit språk der ein alt for ofte føler ein kjem til kort.

Det har også vore mykje å gjere noko som har ført til ein del stress. Kobe er jo også betre tilpassa utlendingar, til og med brunost er å få tak i. Poenget er sjølvsagd ikkje at me har det så tøft som ikkje får tak i brunost, me et ikkje så mykje av det uansett, men store endringar fører naturleg nok med seg ein del stress.

Også misjonærane får vore med på leiken

Ei kyrkje der born (og misjonærar) trivast

Dette vil ikkje seie at me ikkje trivast i jobben. Kyrkjelyden me arbeider i er verkeleg flott! Det er mykje som skjer, det er liv og røre, og mange flotte folk. Guds ord vert forkynt og av og til hender det at born og vaksne kjem til tru. Me, med våre norske særheitar, har også vorte møtt på ein open og raus måte av pastorpar og kyrkjelyd.

Den siste månaden har på mange måtar vore ei god tid. Me har arbeida ein del med det som kjennast utfordrande og har prøvd å møte kvardagsstresset på ein betre måte, og samstundes vere meir medvitne på når me arbeider og når me har fri. Dette har på mange måtar bore frukt. Me kan slappe av og nyte dagane og alt det gode Yonago har å by på. Både strand og fjell er jo gåver frå Gud så det er jo trist om ein ikkje får nytta det, ikkje sant?

Likevel, me sett pris på kvar og ein som ynskjer å be for oss. Det er stort å kunne gå med Kongens gode bod til menneske som er elska av ein dei ikkje kjenner. Likevel er det ein utfordrande veg me  valde  for om lag tre år sidan. På mange måtar kan det å verte misjonær likne litt på det å gifte seg. Ein tek eit val utan å ane så mykje av konsekvensane anna enn at ein ser at dette, det vil me. Så får ein stole på at han som gav oss kjærleiken og som kalte oss til Yonago held si hand over både gode og vonde dagar.

I dag er me her saman, og det er me glade for.

Etter litt over eit år i Kobe skreiv me litt om det å vere heime.

13116330_10156941836960422_3586234730747438203_o

Utsikt frå borgruinane i Yonago Foto: Marius Bergersen (vert kollega her i Japan i August!)

 

 

Sett pris på det gode, søk å lære. 17. mai-tale langt frå gamlelandet.

Korleis er det å feire 17. mai i utlandet? Ganske fint eigentleg, det viktigaste er jo alltid kven ein feirar noko saman med. Samstundes lærer ein ganske mykje om seg sjølv og eigen kultur når ein bur i utlandet. Dette søkte eg å gripe fatt i då eg holdt mi 17. mai-tale.

Kjære alle saman. Gratulerer med dagen!

Sonen min Mathias veit enno ikkje så mykje om kva 17. mai er. Så i går viste me han nokre filmar med barnetog, kongefamilien på balkongen, og alt som høyrer med. Og eg som vert ganske lett rørt fekk ein liten klump i halsen. Eg har hatt nokre av mine beste 17. maifeiringar i Oslo og eg skulle gjerne ha kunne vist han festen og gleda der i dag. Eller kor som helst elles i Noreg for den saks skuld. Det er vell kanskje fleire enn meg som gjerne skulle kunne feire med flaggborger og breie smil, pølser og is og gater fylte av festkledde menneske. Det er lov å sakne Noreg litt i dag, og ikkje minst kjenne litt ekstra på kjærleik til land og folk.

Men, eg er særs glad for at eg kan vere her i dag og feire i lag med dykk. Me her er i ein ganske så heldig posisjon, også på nasjonaldagen. Eg vil tru dei fleste her har i alle fall to ting til felles. Me bur i og er glade i Japan, og me er glade i Noreg. For min eigen del kjem eg til å vere litt rastlaus uansett kor eg bur. Det er alltids noko å sakne. Det er uansett svært godt å kunne kome saman med dykk alle for å feire Noreg, grunnlov og fridom, og over 200 år med demokratisk utvikling. 17. Mai er ein dag for fest og moro, men dei store feiringane i året gjev også ekstra rom for ettertanke. Me har sjansen til å tenkje bakover, og framover. Kva har prega oss, og kva ynskjer me at skal prege oss vidare. Kva har me fått, og korleis ynskjer me å sjølv vere med å forme det me gjev vidare.

Ein spegel lar oss sjå korleis me ser ut

Me som er samla til feiring her i dag er i så måte heldige. For kanskje kan me sjå på Noreg og oss sjølve med eit enno klårare blikk enn ei tilsvarande forsamling ein eller annan stad i Noreg. For det er jo slik at me menneske har vanskeleg for å sjå oss sjølve klårt. Menneska rundt meg veit betre enn meg korleis eg ser ut og korleis eg opplevast. Sjølv treng eg noko utanfor meg for å sjå meg sjølv klårt, eg treng ein spegel eller eit kamera. Slik trur eg også det er med kultur. Ein ser det klårt fyrst når ein ser det litt utanfrå. Difor er me priviligerte. For sjølv om kulturen me er vokst opp i alltid vil vere ein del av oss har me mogleik til å sjå denne kulturen klårare. Ved hjelp av den japanske kulturen trer positive og negative ting med norsk kultur tydelegare fram.

Kulturimperialisten og Erasmus Montanus

Men det å flytte til utlandet treng ikkje gjere ein så mykje klokare. Ein kan verte så fengsla av det nye ein lever i at ein gløymer kor ein kjem frå. Eg har truffe nokre slike. Som alltid omtalar Noreg med forakt i stemma. Som kritiserer både brun saus og andre sider ved den såkalla provinsielle, ukultiverte norske kulturen. Ein har forlatt Noreg med både kroppen og hovudet, men som Erasmus Montanus som hadde reist ut av bygda og ut i verda, gjer dette berre at ein hever seg over sine sambygdingar, sine landsmenn.

Så har ein andre som knapt kan snakke om landet ein er i utan å kome med noko negativt. Alt vert målt etter norsk målestokk, og Japan, eller kor ein no er, kjem til kort på alle punkt. Kritikken av brun saus og norske verdiar er bytta ut med Soyasaus og kanskje det som opplevast som stivheit og maskebruk.

Desse to haldningane har kanskje meir til felles enn det virker som. Opplevingane av ein annan kultur har ikkje gjort ein noko visare, snarare oppblåst og blærete. Sjølv om forakten går i forskjellig retningar.

Kanskje kan det vere fristande for fleire enn meg å ty til denne nedlatande formen for kulturkritik både i retning Japan og Noreg slik det passar. Alltid kritsk, aldri fornøgd. Vert det ikkje betre, både for oss og menneska rundt oss om me alltid ser etter det gode. Om me lærer å sette pris på det beste der me er. Samstundes som me ser på det gode ein har med seg frå ein annan kultur som ein ressurs.

Å vise hensyn

Eit eksempel kan vere det å ta hensyn til andre. Dette er ein heilt sentral verdi for meg. Både at ein som enkeltperson og samfunn tek hensyn til dei svakaste, og at ein tek hensyn til menneska ein til ei kvar tid har rundt seg. Eg har berre vore her i Japan ei avgrensa tid, men etter at eg kom hit har eg sett enno tydelegare kor sentralt hensynet til dei svakaste er i norsk kultur. Dette vil ikkje seie at det alltid skjer eller at folk faktisk tek omsyn når det kostar Eg synast likevel dette er noko god del av vår bakgrunn som me i dag kan feire og gle oss over. Når det kjem til hensynet til folk ein har rundt seg ser det annleis ut. Eg skal til Noreg i sommar og eg kjenner eg gruer meg litt til å reise kollektivt, ikkje berre fordi eg har vorte godt vand med transport som går på tida, men også fordi eg har vorte vand med å ikkje verte plaga. Det er eigentleg ganske fantastisk å vere i t.d. ei togvogn her i Japan med 50-100 andre menneske, så er det ingen av desse snakkar med høg stemme i mobilen eller høyrer på forstyrrande musikk. Alle er opptatt av å ikkje forstyrre menneska rundt seg. Og at alt skal vere så smidig og godt som råd. Også dette er noko me kan feire og gle oss over, og eg håpar, på eit eller anna vis ta med oss til Noreg.

La oss bruke denne dagen til å feire! Til å feire Noreg, og alt det gode landet har gjeve oss. Samstundes er me i ein situasjon der me har noko å samanlikne det norske med. La oss også nytte denne spegelen godt,  til å la både det gode i det me har og det gode me kan lære tre ekstra tydeleg fram!

Igjen vil eg seie: Gratulerer med dagen, alle saman!

Heime

Eg har i lengre tid tenkt å skrive ein post om det å vere framand. Om alle situasjonane og stundene der ein kjenner seg annleis og åleine. Om å misforstå og om å vere misforstått. Og denne posten kjem, rett og slett fordi me har gjort oss så mange erfaringar me tenkjer det er verdt å dele sidan me kom hit til Japan og fordi det stadig er stunder der ein kjenner på dette. Men i dag er det altså om det å vere heime eg ynskjer å skrive om.

Det er ikkje så lenge sidan eg sykla gjennom Kobe og tenkte: “Eg likar verkeleg denne byen.” Klemt som den er mellom fjell og hav. Og med dei frodige åssidene i nord og alle gatene der det veks tre langs, er det ikkje rart at Kobe kallast den grønne byen.

MAIRIE D'OSLO

Heime (Bilete frå Flickr – Cedric Meurens)

Det er rart kor raskt noko kan kjennast som heime. Eg hadde aldri trudd at Oslo kom til å verte ein stad eg kom til å sakne før eg flytta dit. No tenkjer eg stadig på Nordmarka, misjonssalen og mykje anna. Tanken på å ei gong flytte tilbake er heller ikkje heilt framand.

Heime (Bilete frå Flickr - Rob Fairhead)

Heime (Bilete frå Flickr – Rob Fairhead)

Slik er det også med Sortland. Når me flytta dit var det mest med tanke på å kunne gjere ei teneste i ein kyrkjelyd nokre år og å få erfaring før me flytta kloden rundt. Men også Sortland var ein magisk stad, som raskt vart heime. Den blå byen (som ikkje er såå blå) har fått ein stor plass i hjarta våre. Me saknar fjella, sundet og mest av alt alle dei flotte folka me vart kjende med. Heller ikkje Sortland er ein stad det er heilt framandt å flytte tilbake til.

Heime i Kobe

Heime i Kobe (Bilete frå Flickr – Sookie)

Men eg vil ikkje flytte. Eg vil bu her i Japan og i Kobe. For no er det her eg er heime. Eg såg ein musikkvideo om å vere der ein ynskjer å vere i dag. Eg visste ikkje heilt kva eg skulle forvente. Men det tok ikkje så lang tid før eg vart positivt overraska. Det er jo “heime” jo…

Det er ikkje filma her i Kobe, men uansett ein stad med kjente lukter og smakar. Ein stad eg kan orientere meg (ganske) raskt og ikkje verte overraska når eg får ei heil korg med eple i staden for eit eple når eg handlar på markedet. Det er så rart å tenkje på at det som for litt over eit år sidan ville vore kjempespanande i dag er kjent og kjært. Me er korkje språkekspertar eller kulturekspertar enno, men Kobe har altså vorte heime. Eg synast også det var ganske fint korleis songen skildrar at det er viktigare kven ein er saman med enn kor ein er. Og så er det jo litt artig at musikkvideoen gjer dette på ein stad som er framand for bendmedlemmane, men som vekker kjensla mi av å vere heime og i eit kjend miljø.

Så passer også teksten bra på den galne jenta som vart gift med ein gut med misjonærkall til Japan. Verkeleg ei flott jente å ha ein heim med.

“If you gave me a chance I would take it
It’s a shot in the dark but I’ll make it
Know with all of your heart, you can’t shake me
When I am with you, there’s no place I’d rather be”

Me skal truleg ikkje bu her i byen meir enn til språkskulen er ferdig. Kor me skal flytte etterpå veit me ikkje enno, men eg håpar me også då skal flytte heim, til ein stad me seinare i livet ikkje er framande frå å flytte tilbake til.

Meir enn ord – aizuchi 相槌

Sjå for deg at du snakkar med nokon som berre stirrar tomt på deg medan du snakkar. Dei stirrer og stirrer utan å kome med ein lyd, medan du snakkar. Eller du kan sjå for deg at du snakkar med nokon som nikkar og seier ja, ja, hm, ja, forstår, ja kontinuerleg medan du snakkar. Kven av desse overdrivingane er nordmann, og kven er japanar?

Dei fleste har vell fått med seg at ein i japan bukker i staden for å seie hei. Men bukking er berre ein liten, men viktig del av kommunikasjonen på japansk.

Når me først er innom bukking tåler du sikkert ein digresjon. Du treng ikkje vere ekspert på japansk kultur for å skjøne kven av desse to som har gjort noko dumt…

 

Tilbake til poenget. Når me snakkar med folk, kommuniserer også den som ikkje snakkar kontinuerleg. Ein kommuniserer at ein fylgjer med, at ein er einig, ueinig, overraska, glad eller trist på den andre personens vegne o.s.b. Dette gjer ein i Noreg like gjerne med nikking og blikk som med munnen. Dette er heldigvis til ein stor grad umedvite. Berre prøv å tenkje over det neste gong du snakkar med nokon. Det er ganske stor sjanse for at det vil vere ganske forstyrrande. (beklager)

Problemet for oss er berre at dette gjerast svært forskjellig på norsk og japansk. Og det er her dei to døma i byrjinga kjem inn. For medan nordmenn i japanarars aug stirrer intenst på den som snakkar, kan nok ein del vestlege i byrjinga oppleve kommunikasjon med japanarar litt intenst. På japansk gjev ein nærast kontinuerlege tilbekemeldingar. Ein nikkar og seier hai, hai (ja, ja) og kjem med andre stilbakemeldingar. Før ferien hadde me om denne formen for kommunikasjon på skulen. Då fortalte ein av lærarane korleis ho opplevde ein del vestlege elevar. “Når eg snakkar sitt dei berre og stirrer og stirrer på meg. Det gjer meg usikker. Følgjer dei med eller ikkje? Forstår dei? Har eg sagt noko feil?”

Poenget er sjølvsagd at det er svært viktig å meistre også denne formen for kommunikasjon. For slik ein japanar kan framstå som overivrig og kanskje litt avbrytande når ein snakkar andre språk kan me lett framstå uinteresserte eller som om me kjeder oss på japansk.

Her har du eit eksempel frå frukost-tv. Ein lang film, men du treng nok ikkje sjå heile for å ta poenget.

 

Dersom du ynskjer meir info kan du lese meir på wikipedia.

Nistepakka

For japanere har det veldig mye å si hvordan maten ser ut. Det er ikke nødvendigvis de beste eplene på markedet som er dyrest, men de største og rødeste. Maten på restaurantene er alltid utstilt i vinduene, noe som gir et troverdig inntrykk av hva man faktisk får! (Og det er mulig å bestille mat uten å få hjertebank for folk som ikke kan lese eller snakke…)

Jeg tror det er utenkelig for en japaner å sende med poden en dobbel brødskive med svett pålegg til niste. Bentoboksen (matboksen) er et lite kunstverk som kan trigge matlysten til de fleste. Japanske mødre bruker mye tid og kreativitet på denne boksen, og det er også negative sider med det, men først og fremst tror jeg vi har noe å lære av det:)

I dag skal Mathias få slippe skiva, og få med seg sin første hjemmelagede bentoboks på tur!

Her er det ris, kylling, brokkoli og gulrøtter.

Her er det ris, kylling, brokkoli og gulrøtter.

Aside

Språk- og sykkelforviklinger

Noen ting tar lang tid. Etter å ha blitt frastjålet to sykler i Oslo på under ett år, har sykkelkjøpet siden sittet litt langt inne. Men tre år uten sykkel er lenge nok, og vi var på utkikk etter et kupp da vi kom til Japan. Mathias la fort merke til den klassiske “mamachari”en, med barn på store sykler, og pekte alltid etter dem etterfulgt av gledesrop. Jeg lovte han at han snart skulle få kjøre stor sykkel han også.

Disse er et vanlig syn her i Japan.

Disse er et vanlig syn her i Japan.

Men ting tar tid. Det vet Mathias (i den grad han forholder seg til tid, eller bare nå og siden). Hvor vanskelig er det å kjøpe en sykkel liksom? Det trenger ikke være så vanskelig. Du kan finne et sted med mange sykler som har prislapper på seg, peke på en og dra fram lommeboka. Da ender du nok opp med en liknende sykkel som på bildet. Terrengsykkel er så vidt jeg har forstått for voksne menn med utflytta unger, som har en helt spesiell interesse som de gjerne betaler masse for.

Med et nytt språk og nye måter å gjøre ting på, blir man litt som en unge igjen. En liten unge som vil “klare sjøl”. I hvert fall noen ting. Som å finne sykkel. Etter noen uker på skolen, klarte jeg å spørre hvor man kjøpte brukte sykler i nærheten. Å oppfatte svaret og finne stedet er ikke bare, bare det heller. I hvert fall ikke når sykkelbutikken er flyttet. Men, jeg fant en bruktbutikk, bare for å finne ut at det var samme utvalg der også, og prisene var ikke så forskjellige de heller! Like før jul fikk jeg tak i en brukt terrengsykkel av en amerikaner jeg kjente fra klassen. Den hadde t.o.m. bagasjebrett som tålte mange nok kilo til å ha et barnesete bakpå!

I vår har jeg vært innom flere sykkelbutikker for å finne sete til Mathias som passer på sykkelen. Jeg oppdaget nemlig at mitt bagasjebrett var litt annerledes enn det som var i butikkene. Først fikk jeg beskjed om å ta med sykkelen. Ved første øyekast, smilte de bare forsiktig og fortalte at det ikke nyttet. Selv om det nærmer seg et år med språkstudie, må jeg innrømme at ordforrådet svikter nokså kjapt når det kommer til sykler med tilbehør. “Hva er det som er feil da?” prøvde jeg meg. “Må jeg kjøpe en ny sånn-sak-som-er-bakpå-sykkelen-og-som-det-setet-babyen-sitter-i-er-oppå?” (=bagasjebrett) Jeg fikk med meg at svaret var negativt, og noe om hjulene. “Er det noe feil med hjulene?” “De er for store…” prøvde han seg. Jeg skjønte at jeg hadde plaga han nok med min uvitenhet både når det gjaldt sykler og japansk, og tuslet videre til neste butikk. Den samme responsen der. “Det der er ikke en sykkel som man har barn på”, sa butikkmannen og smilte. “Det nytter ikke”. Frustrert innså jeg at jeg kanskje bare måtte kjøpe ny sykkel.

Det er rart hvordan en så ubetydelig sak kan få fram en masse følelser. For eksempel hvor liten man kan føle seg når manglende språk og uvitenhet om “det som alle vet” blandes sammen og man ender opp som en liten gutt som vil ha is, men må gå å legge seg. Selvfølgelig går det an å ha sykkelsete på en terrengsykkel, tenkte jeg. Er det ikke sånn man gjør det i Norge? For moro skyld søkte jeg opp hamax på amazon.co.jp; at jeg ikke tenkte på det før! Og med japanske leveringstider, tok det ikke mange dagene før vi syklet rundt med en terrengsykkel med et norskprodusert sykkelsete på. Jammen tror jeg ikke det er på tide å få sykkelen på en liten “service”. Jeg vet hvor jeg skal gå:)

Nå har jeg ventet lenge nok!

Nå har jeg ventet lenge nok!

En helt vanlig hverdag

Det er kanskje flere som lurer på hvordan en hverdag ser ut for oss her i Japan?

Som for småbarnsfamilier flest starter dagen nokså tidlig. Vi mistenker at Mathias har penset seg inn på bakeryrket eller avisbud. Vi har fått han til å sove noe lenger, så nå holder han til ca 5 hver morgen! Vi bytter på å stå opp med han, for han er ikke interessert i å ligge å dra seg. Som regel drar han oss med til kjøkkenet og finner fram brød og pålegg. (Nugatti og peanøttsmør står sammen med brødet, og babysikringa på skapet har han funnet ut av for lenge siden. Faktisk kløner vi nesten mer enn han.) Hvis vi mot formodning er litt treige, tar han frokosten i egne hender, så her må det våknes.

Japanske barn er nok litt bedre oppdratt, for barnetv begynner ikke før kl 7, men er vi trøtte nok får han se på Elias eller “Eemi” (Emil). Det er også gøy å lese om biler eller leke med den store bilen han har fått fra dama på renseriet. Den skal parkeres overalt, og helst lukeparkeres, noe som stadig skaper litt frustrasjon. Håper han vokser av seg det til han skal ta lappen.

 Dette er ett av høydepunktene for både poden og foreldrene;)

Frokosten står på bordet til halv 8. Siden det ikke er lett å få tak i grovt brød her, settes brøddeigen ofte om kvelden, så blir det rykende ferskt grovt brød til frokost. Fungerer fint for oss:)

Tross alt er det nokså praktisk at veslegutt er en morgenfugl, for da får vi bedre tid på morgenen. Kjøkkenet er lite, og oppvaskmaskin har vi ikke, så da bør oppvasken helst bli tatt etter hvert måltid. Skolen begynner ikke før 9.30, så det er også tid for klesvask o.l. før vi forlater huset. Vi går på skolen tirsdager, onsdager og fredager. Ellers studerer vi hjemme så mye vi får tid til. Mathias er med oss på skolen hver tirsdag, og er sammen med ei japansk bestemor som han trives godt med. Onsdager og torsdager er han sammen med en kollega av oss, Ruth, som også er mor til verdens beste jente “ma-ma-mi-mi” (Hanna Emilie). Og på fredager har han til nå vært sammen med ettåringen David, som snart reiser fra landet. Det ser ut til at Mathias har det flott med den ordningen som er, og vi foreldrene er også storfornøyde! Vi tror han forstår en del japansk nå. I tillegg til tida med den japanske barnevakten, tar Ruth han med på en “lekegruppe” i nærheten. Det finnes mange av disse, ettersom de fleste japanske mødre er hjemme med barna sine til skolealder. I tillegg er han mye i parkene i nærheten med både Ruth og David.

Vi voksne lærer også stadig mer av språket. Vi har snart lært i et år! Da det startet en ny klasse i april (begynnelsen av det japanske skoleåret), skjønte vi at vi hadde lært mye. Plutselig var vi sammen med noen som kunne mindre japansk enn oss, og det er vi som må lete etter enkle nok måter å formulere oss på! Det er et luksusproblem det!

Johan er en flittig student.

Johan er en flittig student.

Boka til høyre er leseboka vår.

Boka til høyre er leseboka vår.

Når jeg skal lære kanji (skrifttegn), skriver jeg de først mange ganger for å lære å tegne de raskt og riktig, så skriver jeg ord med tegnene under. Hvert tegn har flere lesemåter.

Når jeg skal lære kanji (skrifttegn), skriver jeg de først mange ganger for å lære å tegne de raskt og riktig, så skriver jeg ord med tegnene under. Hvert tegn har flere lesemåter.

Det kan være fort gjort å glemme en liten detalj, så de må skrives mange ganger for å sitte skikkelig!

Hver dag har vi diktat, og da må vi bruke de kanjiene vi har lært til nå. Det er bare øvelse som gjør mester…

Etter skoletid pleier vi å bytte på å leke med Mathias. slik at vi får jobbet mer med språket. Som tidligere nevnt er det flere flotte parker i nærheten, noe vi setter utrolig stor pris på når egen hage bare er en fjern drøm. Mathias er godt kjent i området, og skjønner hva som venter ham enten trehjulssykkelen svinger den ene eller den andre veien. Hovedinteressen er steiner, vann og biler, så han er i grunnen lett å underholde!

Ooops! Det gikk litt fort det! Det er mange lekeapparater her som nok ikke ville blitt godkjent i Norge..

Ooops! Det gikk litt fort det! Det er mange lekeapparater her som nok ikke ville blitt godkjent i Norge..

Vannlek er alltid gøy! Og gresset er glad for det også.

Vannlek er alltid gøy! Og gresset er glad for det også.

Det er varmt nå, og man kan få et akutt behov for å kjøle seg ned!

Det er varmt nå, og man kan få et akutt behov for å kjøle seg ned!

Klissvåt og lykkelig!

Klissvåt og lykkelig!

Det føles litt som om dagene forsvinner for oss, men vi har allerede samlet mange gode minner, så ett sted har de vel festet seg. Selv om livet nok er litt mer slitsomt for oss nå enn det ville vært i Norge hvor vi er kjent med både språk, kultur og klima, er vi veldig glad for å være i Japan. Ikke minst har vi lært mye om det å være annerledes og fremmed – og det tror vi kommer godt med når vi møter folk både her i Japan, etterhvert i Norge og evt andre plasser vi måtte ende opp på.

Det var litt om hverdagen vår. Vi går vel helst under kategorien helt vanlig småbarnsfamilie:)