Yonagoliv

Når eg som Treunge skal skildre draumeplassen å bu er det nokre ting som er viktigare enn andre. At det er landleg, at ein kan stå og gå på ski om vinteren, at det er strand i nærleiken, og då helst innan gangavstand. At det er fjell ein kan gå på innan synsvidde. Og eg kan halde fram, men det meste handlar om natur. Så er det ganske underleg at dette er rimeleg godt tilfredsstilt i ein by langs Japanhavskysten med 150 000 innbyggjarar. Ja det som framleis er igjen av bygdeguten som synast Skien var store greier undrar seg.

20160604_140434

Langs Yonegawa

Men når me høyrer froskekvekkinga frå rismarkene gjennom opne glas på kvelden no på sommaren. Når lukta av bråtebrenning vert sterk på hausten. Når me syklar  mellom rismarkene på veg heim frå kyrkja på kvelden. Ja, då kjennast dette veldig rett ut. I tillegg er strendane ein kilometer unna, sjølv om me oftast køyrer litt lenger, men hei, det kan ein jo gjere i Treungen og. Fjella er nok litt lengre unna enn i bygda ved Nisser, men ein liten køyretur og ein står klar der turstien startar.  Det er altså ein god stad me har kome til.

Med det sagt, det er eit ganske tøft år som ligg bak oss. Kobe var på mange måtar trygt og godt, og det var lett å få hjelp frå dei andre norske om det var noko smått eller stort. I Yonago er me mykje meir åleine. I tillegg er det jo alltid ein del stress å flytte, ein må på mange måtar finne ut av korleis ein skal løyse mange av dei kvardagslege småutfordringane på nytt. Etter to år hadde me jo vendt oss til livet i Kobe. I tillegg skal denne tilvenninga gjerast i ein kultur der ein del enno er framandt, og på eit språk der ein alt for ofte føler ein kjem til kort.

Det har også vore mykje å gjere noko som har ført til ein del stress. Kobe er jo også betre tilpassa utlendingar, til og med brunost er å få tak i. Poenget er sjølvsagd ikkje at me har det så tøft som ikkje får tak i brunost, me et ikkje så mykje av det uansett, men store endringar fører naturleg nok med seg ein del stress.

Også misjonærane får vore med på leiken

Ei kyrkje der born (og misjonærar) trivast

Dette vil ikkje seie at me ikkje trivast i jobben. Kyrkjelyden me arbeider i er verkeleg flott! Det er mykje som skjer, det er liv og røre, og mange flotte folk. Guds ord vert forkynt og av og til hender det at born og vaksne kjem til tru. Me, med våre norske særheitar, har også vorte møtt på ein open og raus måte av pastorpar og kyrkjelyd.

Den siste månaden har på mange måtar vore ei god tid. Me har arbeida ein del med det som kjennast utfordrande og har prøvd å møte kvardagsstresset på ein betre måte, og samstundes vere meir medvitne på når me arbeider og når me har fri. Dette har på mange måtar bore frukt. Me kan slappe av og nyte dagane og alt det gode Yonago har å by på. Både strand og fjell er jo gåver frå Gud så det er jo trist om ein ikkje får nytta det, ikkje sant?

Likevel, me sett pris på kvar og ein som ynskjer å be for oss. Det er stort å kunne gå med Kongens gode bod til menneske som er elska av ein dei ikkje kjenner. Likevel er det ein utfordrande veg me  valde  for om lag tre år sidan. På mange måtar kan det å verte misjonær likne litt på det å gifte seg. Ein tek eit val utan å ane så mykje av konsekvensane anna enn at ein ser at dette, det vil me. Så får ein stole på at han som gav oss kjærleiken og som kalte oss til Yonago held si hand over både gode og vonde dagar.

I dag er me her saman, og det er me glade for.

Etter litt over eit år i Kobe skreiv me litt om det å vere heime.

13116330_10156941836960422_3586234730747438203_o

Utsikt frå borgruinane i Yonago Foto: Marius Bergersen (vert kollega her i Japan i August!)

 

 

Advertisements

Heime

Eg har i lengre tid tenkt å skrive ein post om det å vere framand. Om alle situasjonane og stundene der ein kjenner seg annleis og åleine. Om å misforstå og om å vere misforstått. Og denne posten kjem, rett og slett fordi me har gjort oss så mange erfaringar me tenkjer det er verdt å dele sidan me kom hit til Japan og fordi det stadig er stunder der ein kjenner på dette. Men i dag er det altså om det å vere heime eg ynskjer å skrive om.

Det er ikkje så lenge sidan eg sykla gjennom Kobe og tenkte: «Eg likar verkeleg denne byen.» Klemt som den er mellom fjell og hav. Og med dei frodige åssidene i nord og alle gatene der det veks tre langs, er det ikkje rart at Kobe kallast den grønne byen.

MAIRIE D'OSLO

Heime (Bilete frå Flickr – Cedric Meurens)

Det er rart kor raskt noko kan kjennast som heime. Eg hadde aldri trudd at Oslo kom til å verte ein stad eg kom til å sakne før eg flytta dit. No tenkjer eg stadig på Nordmarka, misjonssalen og mykje anna. Tanken på å ei gong flytte tilbake er heller ikkje heilt framand.

Heime (Bilete frå Flickr - Rob Fairhead)

Heime (Bilete frå Flickr – Rob Fairhead)

Slik er det også med Sortland. Når me flytta dit var det mest med tanke på å kunne gjere ei teneste i ein kyrkjelyd nokre år og å få erfaring før me flytta kloden rundt. Men også Sortland var ein magisk stad, som raskt vart heime. Den blå byen (som ikkje er såå blå) har fått ein stor plass i hjarta våre. Me saknar fjella, sundet og mest av alt alle dei flotte folka me vart kjende med. Heller ikkje Sortland er ein stad det er heilt framandt å flytte tilbake til.

Heime i Kobe

Heime i Kobe (Bilete frå Flickr – Sookie)

Men eg vil ikkje flytte. Eg vil bu her i Japan og i Kobe. For no er det her eg er heime. Eg såg ein musikkvideo om å vere der ein ynskjer å vere i dag. Eg visste ikkje heilt kva eg skulle forvente. Men det tok ikkje så lang tid før eg vart positivt overraska. Det er jo «heime» jo…

Det er ikkje filma her i Kobe, men uansett ein stad med kjente lukter og smakar. Ein stad eg kan orientere meg (ganske) raskt og ikkje verte overraska når eg får ei heil korg med eple i staden for eit eple når eg handlar på markedet. Det er så rart å tenkje på at det som for litt over eit år sidan ville vore kjempespanande i dag er kjent og kjært. Me er korkje språkekspertar eller kulturekspertar enno, men Kobe har altså vorte heime. Eg synast også det var ganske fint korleis songen skildrar at det er viktigare kven ein er saman med enn kor ein er. Og så er det jo litt artig at musikkvideoen gjer dette på ein stad som er framand for bendmedlemmane, men som vekker kjensla mi av å vere heime og i eit kjend miljø.

Så passer også teksten bra på den galne jenta som vart gift med ein gut med misjonærkall til Japan. Verkeleg ei flott jente å ha ein heim med.

«If you gave me a chance I would take it
It’s a shot in the dark but I’ll make it
Know with all of your heart, you can’t shake me
When I am with you, there’s no place I’d rather be»

Me skal truleg ikkje bu her i byen meir enn til språkskulen er ferdig. Kor me skal flytte etterpå veit me ikkje enno, men eg håpar me også då skal flytte heim, til ein stad me seinare i livet ikkje er framande frå å flytte tilbake til.