Nistepakka

For japanere har det veldig mye å si hvordan maten ser ut. Det er ikke nødvendigvis de beste eplene på markedet som er dyrest, men de største og rødeste. Maten på restaurantene er alltid utstilt i vinduene, noe som gir et troverdig inntrykk av hva man faktisk får! (Og det er mulig å bestille mat uten å få hjertebank for folk som ikke kan lese eller snakke…)

Jeg tror det er utenkelig for en japaner å sende med poden en dobbel brødskive med svett pålegg til niste. Bentoboksen (matboksen) er et lite kunstverk som kan trigge matlysten til de fleste. Japanske mødre bruker mye tid og kreativitet på denne boksen, og det er også negative sider med det, men først og fremst tror jeg vi har noe å lære av det:)

I dag skal Mathias få slippe skiva, og få med seg sin første hjemmelagede bentoboks på tur!

Her er det ris, kylling, brokkoli og gulrøtter.

Her er det ris, kylling, brokkoli og gulrøtter.

Advertisements

Tida går fort når ein har det gøy!

Det har no gått over fem månadar sidan me kom hit til Japan. Svært mange ord kunne gått med til å beskrive korleis det er, nokre av dei kjem til å verte brukt i denne posten, og nokre kjem til å verte spart til sidan. Fem månadar utan blogginnlegg er alt for lenge. Det vert ikkje like lenge til neste gong, lovar!

Hovudsaken er at me har det bra. Svært bra faktisk!

Det er på mange måtar fint å bu i Japan. Til no har det vore lettare å fokusere på dei tinga me kjem til å sakne herfrå når me ei gong om veldig lenge flyttar tilbake til Noreg, enn dei tinga me saknar frå Noreg. Å kunne kjøpe nok sushi til at familien kan ete seg mette på for tilsvarande 50 kr er absolutt ikkje å forakte! At det i tillegg smakar betre enn veldig mykje av det du får i Oslo gjer det ikkje verre. Nokre er kanskje ueinige, men for oss er dette meir verdt enn brunost.
Me trivast også svært godt med språkstudia. Sonja nyttar ord som kjempegøy når ho skildrar studia, sjølv vil eg kanskje vere litt meir forsiktig med adjektiva, men eg trivast!
Me er også nøgde med korleis me bur. Me bur ganske nært sentrum av byen, noko som sjølvsagd er særs praktisk. Det er likevel eit ganske roleg strøk. Med både parkar og fjella i nærleiken.

Me har ikkje eigen hage, men frå urtehagen i fjellet kan me nyte denne gode utsikta mot heimen vår!

Me har ikkje eigen hage, men frå urtehagen i fjellet kan me nyte denne gode utsikta mot heimen vår!

Ein ting me saknar frå Noreg er dei kristne fellesskapa me har gått i. Me ser verkeleg kva me hadde i Sortland og Misjonssalen etter at me kom hit. Ikkje fordi kyrkjelydane her er fæle, men me saknar å forstå kva som vert sagt, sunge og gjort. Det var t.d. greit å kunne stable stolar utan å gjere det feil.
Me kjenner oss likevel heldige som får gå i den kyrkjelyden me går i. Folk er stort sett tolmodige når me gjer noko rart. Og dei smiler og er hyggelege og imøtekommande. Sjølv om det er mykje me ikkje forstår verkar det til å vere eit veldig godt fellesskap. Me gler oss verkeleg til å kunne forstå meir av det som vert sagt og verte betre kjende med folka der.
For ein kjem sjølvsagd inn i ting etter kvart. Eg har lært meg å stable stolar no. Når me mottek nattverd har me lært oss når me skal reise oss og når me skal bukke.

Det å bu i ein framand kultur kjem sjølvsagd ikkje heilt utan å gjere nokre blemmer, sjølv om me trur me har unngått dei verste til no. Berre noko så kvardagsleg som å spørje om noko finnast i ein butikk kan by på problem. Viss du nokon gong skal til Japan kan du vite at:

  • Å spørje direkte om noko er som regel feil. Tilsvarande som «De har vell ikkje….» gjer alt så mykje lettare for den du har å gjere med.
  • Ikkje vent på at butikkpersonalet skal avslutte samtalen viss dei ikkje klarer å hjelpe deg. Dette lille tipset kan gjere at du slepp å sette nokon i ein posisjon der dei føler dei må hjelpe deg sjølv om dei eigentleg ikkje kan det. Servicekulturen i Japan er som de skjønar særs god.  Me har nok gjort det vanskeleg for både ein og to butikkmenn og damer.

Og korleis går det med Mathias? Den guten fortjener eit eige innlegg, men her kjem ein forsmak:

Ein som gjer ALT for å få vere sentrum for merksemda.

Ein som gjer ALT for å få vere sentrum for merksemda.