Heime

Eg har i lengre tid tenkt å skrive ein post om det å vere framand. Om alle situasjonane og stundene der ein kjenner seg annleis og åleine. Om å misforstå og om å vere misforstått. Og denne posten kjem, rett og slett fordi me har gjort oss så mange erfaringar me tenkjer det er verdt å dele sidan me kom hit til Japan og fordi det stadig er stunder der ein kjenner på dette. Men i dag er det altså om det å vere heime eg ynskjer å skrive om.

Det er ikkje så lenge sidan eg sykla gjennom Kobe og tenkte: «Eg likar verkeleg denne byen.» Klemt som den er mellom fjell og hav. Og med dei frodige åssidene i nord og alle gatene der det veks tre langs, er det ikkje rart at Kobe kallast den grønne byen.

MAIRIE D'OSLO

Heime (Bilete frå Flickr – Cedric Meurens)

Det er rart kor raskt noko kan kjennast som heime. Eg hadde aldri trudd at Oslo kom til å verte ein stad eg kom til å sakne før eg flytta dit. No tenkjer eg stadig på Nordmarka, misjonssalen og mykje anna. Tanken på å ei gong flytte tilbake er heller ikkje heilt framand.

Heime (Bilete frå Flickr - Rob Fairhead)

Heime (Bilete frå Flickr – Rob Fairhead)

Slik er det også med Sortland. Når me flytta dit var det mest med tanke på å kunne gjere ei teneste i ein kyrkjelyd nokre år og å få erfaring før me flytta kloden rundt. Men også Sortland var ein magisk stad, som raskt vart heime. Den blå byen (som ikkje er såå blå) har fått ein stor plass i hjarta våre. Me saknar fjella, sundet og mest av alt alle dei flotte folka me vart kjende med. Heller ikkje Sortland er ein stad det er heilt framandt å flytte tilbake til.

Heime i Kobe

Heime i Kobe (Bilete frå Flickr – Sookie)

Men eg vil ikkje flytte. Eg vil bu her i Japan og i Kobe. For no er det her eg er heime. Eg såg ein musikkvideo om å vere der ein ynskjer å vere i dag. Eg visste ikkje heilt kva eg skulle forvente. Men det tok ikkje så lang tid før eg vart positivt overraska. Det er jo «heime» jo…

Det er ikkje filma her i Kobe, men uansett ein stad med kjente lukter og smakar. Ein stad eg kan orientere meg (ganske) raskt og ikkje verte overraska når eg får ei heil korg med eple i staden for eit eple når eg handlar på markedet. Det er så rart å tenkje på at det som for litt over eit år sidan ville vore kjempespanande i dag er kjent og kjært. Me er korkje språkekspertar eller kulturekspertar enno, men Kobe har altså vorte heime. Eg synast også det var ganske fint korleis songen skildrar at det er viktigare kven ein er saman med enn kor ein er. Og så er det jo litt artig at musikkvideoen gjer dette på ein stad som er framand for bendmedlemmane, men som vekker kjensla mi av å vere heime og i eit kjend miljø.

Så passer også teksten bra på den galne jenta som vart gift med ein gut med misjonærkall til Japan. Verkeleg ei flott jente å ha ein heim med.

«If you gave me a chance I would take it
It’s a shot in the dark but I’ll make it
Know with all of your heart, you can’t shake me
When I am with you, there’s no place I’d rather be»

Me skal truleg ikkje bu her i byen meir enn til språkskulen er ferdig. Kor me skal flytte etterpå veit me ikkje enno, men eg håpar me også då skal flytte heim, til ein stad me seinare i livet ikkje er framande frå å flytte tilbake til.

Advertisements

Filming, og eit spanande prosjekt

På onsdag hadde me artig besøk. Misjonærvigsla vår skal vere på UL på Ålgård. Onsdag hadde Ellinor og Hans Kristian som skal lede samlinga den dagen tatt turen nordover for å snakke med oss om kva som skal skje. Spanande greier. Er litt rart å skulle stå på scenen framføre så mange menneske, men viss Gud kan vere med oss til Japan kan han vell vere med oss opp på scenen på UL også. Det positive med det er jo sjølvsagd at me får mange forbederar, i tillegg får me vere med å synleggjere misjonen i Japan. Me gler oss i alle fall.

Dei hadde også med seg ein fotograf som laga ein film med oss tre der me stod ute på brygga i vinden og snakka om Jesus og at me likar å spele brettspel. Veit ikkje om filmen kjem til å gje eit veldig korrekt bilete av tenesta i Sortland, men eksotisk vert det i alle fall!

Denne gjengen kom ikkje berre for å besøke oss. Dei hadde allereie planlgd ein tur til Harstad som ligg rett i nabolaget etter den lokale målestokken. Der skulle dei filme til eit prosjekt der ein gjeng ungdommar skal flytte til byen for å gjere Jesus kjend. Det er så herleg at NLM Ung satsar på Noreg, og at 20-åringar er villige til å flytte på seg for å spre evangeliet. Kjanskje noko å tenkje på for fleire? Viss du vil lese meir har iTro nyleg hatt ein artikkel om prosjektet.

Tid for å pakke litt meir…

Å gjere ting for siste gong

Aurora RoadGjennom dei siste månadane har det stadig kome påminningar om at det nærmar seg slutten for oss her i Sortland. Seint på vinteren hadde kveldane byrja å verte ljosare. Ein kveld medan det enno var nokre skikkeleg mørke timar var det eit kraftig nordlys. Eg hugsar eg stod og kikka opp mot himmelen og nøyt synet då eg plutseleg kom på at det kanskje var siste notta med nordlys før me flytta. Plutseleg vart det noko vemodig over det nydelege ljoset som dansa over himmelen.

Sidan då har desse tankane stadig kome tilbake. I dag har vor ein ny slik god, vemodig dag. I formiddag besøkte Sonja, Mathias og eg nokre av dei eldre i kyrkjelyden for siste gong. Eg såg inn i ansikta deira med glede over å verte kjend med menneske som har lært meg mykje om kristenliv og trufastheit, men samstundes kunne eg ikkje anna enn verte trist. Det var eit siste besøk.

Kvelden stod i eit litt anna forteikn. Me hadde ungdomssamling på Bowlingen i Sortland. Også dette var med ei blanding av glede og vemod. Glede over dei flotte ungdommane eg har vorte kjend med, og over å ha delt litt av kven Jesus er med dei. Vemod fordi det var for siste gong.

Det er mange slike opplevingar og dagar. Og veldig ofte kjenner eg på den same blandinga av glede og vemod. Sjølv om me gler oss til å reise ut er det trist å skulle forlate Sortland og Vesterålen, og ikkje minst alle menneska me har vorte glade i. Det er i alle fall godt å ha ein stad å kome tilbake til i Norgesferiane:-)