Yonagoliv

Når eg som Treunge skal skildre draumeplassen å bu er det nokre ting som er viktigare enn andre. At det er landleg, at ein kan stå og gå på ski om vinteren, at det er strand i nærleiken, og då helst innan gangavstand. At det er fjell ein kan gå på innan synsvidde. Og eg kan halde fram, men det meste handlar om natur. Så er det ganske underleg at dette er rimeleg godt tilfredsstilt i ein by langs Japanhavskysten med 150 000 innbyggjarar. Ja det som framleis er igjen av bygdeguten som synast Skien var store greier undrar seg.

20160604_140434

Langs Yonegawa

Men når me høyrer froskekvekkinga frå rismarkene gjennom opne glas på kvelden no på sommaren. Når lukta av bråtebrenning vert sterk på hausten. Når me syklar  mellom rismarkene på veg heim frå kyrkja på kvelden. Ja, då kjennast dette veldig rett ut. I tillegg er strendane ein kilometer unna, sjølv om me oftast køyrer litt lenger, men hei, det kan ein jo gjere i Treungen og. Fjella er nok litt lengre unna enn i bygda ved Nisser, men ein liten køyretur og ein står klar der turstien startar.  Det er altså ein god stad me har kome til.

Med det sagt, det er eit ganske tøft år som ligg bak oss. Kobe var på mange måtar trygt og godt, og det var lett å få hjelp frå dei andre norske om det var noko smått eller stort. I Yonago er me mykje meir åleine. I tillegg er det jo alltid ein del stress å flytte, ein må på mange måtar finne ut av korleis ein skal løyse mange av dei kvardagslege småutfordringane på nytt. Etter to år hadde me jo vendt oss til livet i Kobe. I tillegg skal denne tilvenninga gjerast i ein kultur der ein del enno er framandt, og på eit språk der ein alt for ofte føler ein kjem til kort.

Det har også vore mykje å gjere noko som har ført til ein del stress. Kobe er jo også betre tilpassa utlendingar, til og med brunost er å få tak i. Poenget er sjølvsagd ikkje at me har det så tøft som ikkje får tak i brunost, me et ikkje så mykje av det uansett, men store endringar fører naturleg nok med seg ein del stress.

Også misjonærane får vore med på leiken

Ei kyrkje der born (og misjonærar) trivast

Dette vil ikkje seie at me ikkje trivast i jobben. Kyrkjelyden me arbeider i er verkeleg flott! Det er mykje som skjer, det er liv og røre, og mange flotte folk. Guds ord vert forkynt og av og til hender det at born og vaksne kjem til tru. Me, med våre norske særheitar, har også vorte møtt på ein open og raus måte av pastorpar og kyrkjelyd.

Den siste månaden har på mange måtar vore ei god tid. Me har arbeida ein del med det som kjennast utfordrande og har prøvd å møte kvardagsstresset på ein betre måte, og samstundes vere meir medvitne på når me arbeider og når me har fri. Dette har på mange måtar bore frukt. Me kan slappe av og nyte dagane og alt det gode Yonago har å by på. Både strand og fjell er jo gåver frå Gud så det er jo trist om ein ikkje får nytta det, ikkje sant?

Likevel, me sett pris på kvar og ein som ynskjer å be for oss. Det er stort å kunne gå med Kongens gode bod til menneske som er elska av ein dei ikkje kjenner. Likevel er det ein utfordrande veg me  valde  for om lag tre år sidan. På mange måtar kan det å verte misjonær likne litt på det å gifte seg. Ein tek eit val utan å ane så mykje av konsekvensane anna enn at ein ser at dette, det vil me. Så får ein stole på at han som gav oss kjærleiken og som kalte oss til Yonago held si hand over både gode og vonde dagar.

I dag er me her saman, og det er me glade for.

Etter litt over eit år i Kobe skreiv me litt om det å vere heime.

13116330_10156941836960422_3586234730747438203_o

Utsikt frå borgruinane i Yonago Foto: Marius Bergersen (vert kollega her i Japan i August!)

 

 

Advertisements
Småprat

Språk- og sykkelforviklinger

Noen ting tar lang tid. Etter å ha blitt frastjålet to sykler i Oslo på under ett år, har sykkelkjøpet siden sittet litt langt inne. Men tre år uten sykkel er lenge nok, og vi var på utkikk etter et kupp da vi kom til Japan. Mathias la fort merke til den klassiske «mamachari»en, med barn på store sykler, og pekte alltid etter dem etterfulgt av gledesrop. Jeg lovte han at han snart skulle få kjøre stor sykkel han også.

Disse er et vanlig syn her i Japan.

Disse er et vanlig syn her i Japan.

Men ting tar tid. Det vet Mathias (i den grad han forholder seg til tid, eller bare nå og siden). Hvor vanskelig er det å kjøpe en sykkel liksom? Det trenger ikke være så vanskelig. Du kan finne et sted med mange sykler som har prislapper på seg, peke på en og dra fram lommeboka. Da ender du nok opp med en liknende sykkel som på bildet. Terrengsykkel er så vidt jeg har forstått for voksne menn med utflytta unger, som har en helt spesiell interesse som de gjerne betaler masse for.

Med et nytt språk og nye måter å gjøre ting på, blir man litt som en unge igjen. En liten unge som vil «klare sjøl». I hvert fall noen ting. Som å finne sykkel. Etter noen uker på skolen, klarte jeg å spørre hvor man kjøpte brukte sykler i nærheten. Å oppfatte svaret og finne stedet er ikke bare, bare det heller. I hvert fall ikke når sykkelbutikken er flyttet. Men, jeg fant en bruktbutikk, bare for å finne ut at det var samme utvalg der også, og prisene var ikke så forskjellige de heller! Like før jul fikk jeg tak i en brukt terrengsykkel av en amerikaner jeg kjente fra klassen. Den hadde t.o.m. bagasjebrett som tålte mange nok kilo til å ha et barnesete bakpå!

I vår har jeg vært innom flere sykkelbutikker for å finne sete til Mathias som passer på sykkelen. Jeg oppdaget nemlig at mitt bagasjebrett var litt annerledes enn det som var i butikkene. Først fikk jeg beskjed om å ta med sykkelen. Ved første øyekast, smilte de bare forsiktig og fortalte at det ikke nyttet. Selv om det nærmer seg et år med språkstudie, må jeg innrømme at ordforrådet svikter nokså kjapt når det kommer til sykler med tilbehør. «Hva er det som er feil da?» prøvde jeg meg. «Må jeg kjøpe en ny sånn-sak-som-er-bakpå-sykkelen-og-som-det-setet-babyen-sitter-i-er-oppå?» (=bagasjebrett) Jeg fikk med meg at svaret var negativt, og noe om hjulene. «Er det noe feil med hjulene?» «De er for store…» prøvde han seg. Jeg skjønte at jeg hadde plaga han nok med min uvitenhet både når det gjaldt sykler og japansk, og tuslet videre til neste butikk. Den samme responsen der. «Det der er ikke en sykkel som man har barn på», sa butikkmannen og smilte. «Det nytter ikke». Frustrert innså jeg at jeg kanskje bare måtte kjøpe ny sykkel.

Det er rart hvordan en så ubetydelig sak kan få fram en masse følelser. For eksempel hvor liten man kan føle seg når manglende språk og uvitenhet om «det som alle vet» blandes sammen og man ender opp som en liten gutt som vil ha is, men må gå å legge seg. Selvfølgelig går det an å ha sykkelsete på en terrengsykkel, tenkte jeg. Er det ikke sånn man gjør det i Norge? For moro skyld søkte jeg opp hamax på amazon.co.jp; at jeg ikke tenkte på det før! Og med japanske leveringstider, tok det ikke mange dagene før vi syklet rundt med en terrengsykkel med et norskprodusert sykkelsete på. Jammen tror jeg ikke det er på tide å få sykkelen på en liten «service». Jeg vet hvor jeg skal gå:)

Nå har jeg ventet lenge nok!

Nå har jeg ventet lenge nok!